Zespół Guillaina-Barrego (GBS)

Wirusy z grupy herpes mogą wywoływać wiele chorób, jedną z nich jest ospa wietrzna, którą niemal każdy przechodzi w dzieciństwie. Nasz organizm zyskuje na nią wtedy odporność więc teoretycznie ponowne zachorowanie nam nie grozi. Jednak ten sam wirus, który powoduje ospę wietrzną u osób, które przeszły wcześniej ospę wietrzną może reaktywować się w zwojach czuciowych powodując półpaśca, wywołującego wysypkę pojawiającą się miejscowo w określonych obszarach ciała. Pierwsze objawy półpaśca nie są w żaden sposób charakterystyczne, co utrudnia diagnozowanie choroby i zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań.

Zespół Guillaina-Barrego (GBS) jest jednym z najpoważniejszych powikłań, które może powodować półpasiec. GBS należy do grupy chorób o charakterze autoimmunologicznym, co oznacza, że w ich trakcie organizm niszczy własne tkanki. Zespół Guillana-Barrego rozwijający się w nerwach obwodowych wywołuje procesy utrudniające przepływ informacji w układzie nerwowym w wyniku, których chory odczuwa objawy o charakterze neurologicznym.

OBJAWY

Do pierwszych objawów GBS zalicza się mrowienie i drętwienie stóp i dłoni, które później rozszerzają się na pozostałe obszary ciała. W dalszej kolejności choroba powoduje osłabienie siły mięśni, a w konsekwencji niedowłady. W ocznej odmianie półpaśca będącego przyczyną GBS może pojawić się niedowład mięśni twarzy. Choroba staje się szczególnie niebezpieczna kiedy zaatakuje nerwy odpowiadające za prawidłową pracę serca lub oddychanie. Choroba rozwija się w krótkim czasie z reguły jest to od kilku do kilkunastu tygodni.

LECZENIE

Pierwszym zadaniem w leczeniu GBS w przebiegu półpaśca jest unieszkodliwienie wirusa będącego pierwotnym źródłem choroby. Kolejnym krokiem jest zatrzymanie procesów zapalnych rozwijających się nerwach poprzez zastosowanie dożylnych wlewów z immunoglobulinami ludzkimi. W ciężkich przypadkach może być konieczne leczenie chorego na oddziale intensywnej opieki medycznej pod respiratorem. Konieczne jest prowadzenie rehabilitacji, w celu uniknięcia konsekwencji unieruchomienia w łóżku, takich jak zakrzepica żył i odleżyny.

Możliwe jest całkowite wyleczenie zespołu Guillaina – Barrego jednak szanse na to i czas powrotu do zdrowia zależą od stopnia zaawansowania choroby i indywidualnych czynników takich jak współistniejące choroby. Jedynie 75% chorych odzyskuje całkowitą sprawność, a dla 5% choroba okazuje się śmiertelna. U pozostałych przez długi czas mogą utrzymywać się niektóre objawy takie jak mrowienie nóg i rąk i zmniejszenie siły mięśni.