Ospa wietrzna a szczepienie

ospa i dzieci

Ospa wietrzna to dość pospolita choroba, wywołana przez wirus VZV (ten sam, który wywołuje półpaśca), powodujący ogólne zakażenie organizmu. Ospa wietrzna ma z reguły łagodny przebieg, a osoba chora nabiera przy tym dożywotniej odporności. Uśpiony wirus VZV lokuje się w postaci nieaktywnej w zwojach układu nerwowego, pozostając tam do końca życia. Może on przekształcić się w formę aktywną, jeżeli dojdzie do dużego obniżenia odporności organizmu człowieka. Jedyną skuteczną metodą zapobiegania zachorowaniu na tę chorobę jest poddanie się właściwemu szczepieniu.

Szczepienie na ospę wietrzną

Aby uzyskać stuprocentową skuteczność zapobiegania zachorowaniu na ospę wietrzną oraz odpowiednią reakcję układu odpornościowego na kontakt z wirusem, podaje się dwukrotną dawkę szczepionki. Szczepienie przeciwko ospie wietrznej skutkuje spadkiem liczby osób cierpiących na ostry przebieg tej choroby. Najlepszym tego dowodem może być fakt, że odkąd w Stanach Zjednoczonych szczepienie to włączono do programu szczepień obowiązkowych, liczba ciężkich postaci ospy wietrznej spadła aż o 88% w pierwszych siedmiu latach. W Polsce szczepienie przeciwko wirusowi ospy wietrznej zalecane jest wszystkim tym, którzy wcześniej nie chorowali na tę chorobę i nie zostali na nią zaszczepieni w ramach szczepień obowiązkowych. Szczepienie wskazane jest także u kobiet planujących ciążę, a które wcześniej nie chorowały na ospę wietrzną. Według Programu Szczepień Ochronnych ustalanych przez Ministerstwo Zdrowia, szczepienie przeciwko wirusowi ospy wietrznej jest jedynie „zalecane”.

Osoba, która nie była wcześniej szczepiona przeciwko wirusowi VZV i ma kontakt z osobą chorą, może się oczywiście zarazić, mimo otrzymaniu szczepionki. Na szczególną uwagę zasługuje jednak fakt, że poddanie się szczepieniu może zabezpieczyć tę osobę przed ciężkim przebiegiem choroby. Warto również wspomnieć, że wykonanie szczepienia w przeciągu 72 godzin od kontaktu z osobą chorą na ospę wietrzną, w znacznym stopniu obniża ryzyko zachorowania, a nawet jeśli dojdzie do zarażenia, choroba z pewnością będzie miała łagodniejszy przebieg. Istnieje jednak pewna grupa osób, u których nie powinno się stosować szczepienia przeciwko ospie po kontakcie z osobą chorą. W takich sytuacjach konieczne jest wybranie innego rodzaju uodpornienia. Mowa tu o tak zwanym uodpornieniu biernym, które polega na stosowaniu hiperimmunizowanej immunoglobuliny przeciwko ospie. Do osób, u których należy zastosować tego rodzaju uodpornienie należą przede wszystkim nieszczepione dzieci z białaczką, bądź chłoniakiem, kobiety ciężarne oraz noworodki, które zachorowały w okresie od 4-5 dni przed oraz do 2 dni po porodzie, a także osoby z wirusem HIV, bądź innym zaburzeniem odpornościowym. W takich sytuacjach konieczne jest podanie immunoglobuliny maksymalnie do 96 godzin po kontakcie z osobą chorą na ospę wietrzną. Z przeprowadzonych badań wynika, że jeszcze po upływie około 3 tygodni od podania immunoglobuliny, trwa ochrona przed zachorowaniem, a w przypadku osób, u których wytworzone zostaną przeciwciała, stanowi ona znaczniej bardziej skuteczną formę profilaktyki.

Acyclovir, lek na półpaśca - kliknij w obrazek, aby przejść do apteki

Acyclovir